Ég, Katrín og Eyrún skelltum okkur í mánaðarferð til Sikileyjar í sumar. Við flugum til Palermo þar sem ógurlegur hiti og sviti tók við okkur og mjög svo löng röð í bílaleigubásinn. Við höfðum í netumsókn óskað eftir ódýrasta og minnsta bílnum og þegar þarna var komið sáum við að það myndi verða Fiat Panda. Það kom hins vegar í ljós að Fiat Panda var ekki laus, (hjúkket – því farangurinn okkar hefði ekki komist með nema með einhvers konar vagúmpakkningu). Í staðinn fengum við því á sama verði rosalegan gellu-peugeot og um tíma gleymdist svitinn og hitinn og þreytan en við höfðum verið á ferðalagi í næstum hálfan sólarhring með millilendingu og góðri bið á London Stansted. Við lögðum galvaskar af stað eftir korti inn í Palermo en á einhvern undraverðan hátt tókst okkur alltaf að rata á rétta staði í ferðalaginu okkar þó göturnar inni í bæjunum væru oft mjög illa merktar. Umferðin í Palermo var svona um það bil það klikkaðasta sem ég hef séð. Engar línur voru á götunum og menn keyrðu á rosa hraða í að því er virtist mjög skipulegri óreiðu, flautandi og með hnefann á lofti.

 Í Palermo skoðuðum við Capuchin catacombs sem er óvenjulegur grafreitur. Þar standa fullklæddar beinagrindur eða múmíur í fötum frá sínum líftíma (1500-1800). Maður gat auðveldlega þekkt slátrara, bakara, presta biskupa, hermenn, hefðarkonur og börn, sem raðað var á mismunandi ganga eftir stöðu og stéttum. Tilfinningin að vera þarna inni var hreint ólýsanleg. Fyrst heltók mig yfirliðstilfinning en svo vandist ég þessu skrýtna umhverfi og ég gapti bara þangað til ég kom út aftur. Frá Palermo keyrðum við síðan og skoðuðum arfleið Normanna í Monreale og hofið fræga og leikhúsið í Segesta. Daginn eftir fórum við til Cefalú sem er afskaplega fallegur gamall strandbær. Við skoðuðum bæinn og dómkirkjuna og slöppuðum af á ströndinni um daginn (ég hefði getað fengið óskarinn fyrir að leika endurskinsmerki). Um kvöldið keyrðum við síðan til Enna, yndislegs fjallabæs á miðri Sikiley með þröngum strætum, flottum kastalarústum og útsýni yfir umliggjandi náttúruperlur og fjallaþorp.

Í grennd við Enna er Villa Romana del Casale. Villan var byggð á rústum eldri villu einhvern tíman á 4 öld eftir krist en á 12 öld fór villan undir aurflóð sem varðveitti hana fram á okkar tíma. Gólf villunnar, sem er risa stór, eru öll mósaíklögð með þvílíkum listaverkum. Þetta var alveg ótrúlegt í alla staði enda ber mönnum saman um að villan sé ein mikilfenglegasta mósaíkarfleið rómanska tímans. Við fórum loks til Taormina sem er fallegur bær með klikkuðu grísku leikhúsi, en mjög þröngt setinn af túristum og enduðum síðan þessa einkaferð okkar um Sikiley á að skoða Gole de Alcantara sem er æðislegur baðstaður með stuðlabergsklettum og kaldri á sem rennur út úr fallegu gili.

 

Þá keyrðum við til Catania þar sem við ætluðum að hefja skiptiprógrammið okkar. Þegar þangað var komið fengum við stöllur herbergi án loftkælingar á 8 hæð. Okkur fannst það ekki lofa góðu að fyrsta kvöldið lentum við á kakkalakkaveiðum í herberginu okkar fram til klukkan 2, eins og okkur hafi nú ekki verið nógu heitt fyrir í 40 stiga hita! Okkur tókst loksins að veiða kvikindið undir pönnu og þar sem engin okkar vildi taka áhættuna á að missa hann undan pönnunni við að reyna að koma honum út þá geymdum við hann bara þar. Við hristum svo pönnuna af og til, til að athuga lífsmörk hjá honum en eftir rúmar 2 vikur var hann nokkuð örugglega dauður.

 

 

 

 

 

 

Í Catania voru samankomnir 40 læknaskiptinemar frá öllum heimshornum. Það var haldið heljarinnar „welcome party” fyrir hópinn hjá vínekruvillu fyrir utan borgina. Manni leið eins og maður væri mættur í einhvers konar amerískan raunveruleikaþátt. Þarna voru kerti allt í kring, hvítir garðstólar og borð undir pálmatrjám, dansgólf undir berum himni og ótakmarkað áfengi í boði. Við íslensku píurnar vorum síðan svo stálheppnar að tveir ungir herramenn, sem þekktu eiganda villunar, buðu okkur í prívat skoðunarferð um húsið. Gamli vínekrubóndinn sýndi okkur hvar vínið hafði einu sinni verið bruggað og ungar meyjar troðið vínberin undir berum tásunum í villtum dansi, en þessi aðferð er víst ekki brúkuð í dag (heimur versnandi fer). Síðan fórum við þangað sem vínið er geymt og fengum að smakka beint úr tunnunum. Við komumst fljótt að því að þetta partý var ekkert einsdæmi. Partýin og diskóin á ströndinni hver öðru flottari. Með hópnum kláruðum við túristapakkann á Sikiley. Fórum upp á Etnu og til Siracusa. Etna er eins og íslenskt útibú á Sikiley, svolítið tröllvaxnari en íslensku fjöllin, en útlitið afar svipað og rokið og kuldinn upp á henni voru ósvikinn. Við eignuðumst strax góða vini innan hópsins, kynntumst best krökkum frá Spáni og Mexico og eyddum miklum tíma með þeim.  Auk þess eignuðumst við góðan félaga frá Kongó sem bjó á heimavistinni okkar.

Við læknastúdínurnar létum partýstandið ekki hindra okkur í að mæta galvaskar á spítalann í skurðaðgerðir á morgnana. Red bull var reyndar orðinn góður vinur okkar í ferðinni en sá orkudrykkur er hreint ótrúlegur, það er bara ekki séns að maður sofni eftir slíkan drykk þó maður hafi ekki sofið í 2 sólarhringa (prufið bara!). Ef hann væri ekki bannaður heima myndi þetta algerlega redda öllum lokatörnum í próflestri!

 

Spítalavistin okkar var algerlega klikkuð. Við horfðum á nokkrar hjáveituaðgerðir á hjarta, ósæðar- og mítralloku- skipti, styrkingu á hjartagúl, hreinsun á kalkaðri carotisæð og síðast en ekki síst hjartaígræðslu!!! Ég hafði óttast að það myndi líða yfir mig nokkurn veginn um leið og ég gengi inn á skurðstofuna en styrkur minn kom mér þægilega á óvart. Það leið meira að segja ekki á löngu þar til við fengum að “skröbba inn” þ.e.a.s. að klæðast fullbúnu skurðlæknadressi og hjálpa smávegis til. Ég snerti til dæmis sláandi hjarta og fékk að halda í slöngurnar og þræðina, lækninum til aðstoðar, þegar hann var að tengja sjúklinginn við hjarta og lungnavél. Svo fékk ég að sauma saman skurðinn á fótlegg sjúklingsins sem gerður hafði verið til að ná í bláæð til að nota í hjáleiðsluna. Hjartaígræðslan og allt í kringum hana var ólýsanleg upplifun. Við mættum niður á spítala um miðja nótt og biðum eftir að skurðlæknarnir okkar sem farið höfðu og sótt hjartað upp á norður Ítalíu og flogið með það í þyrlu til Sikileyjar, kæmu brunandi með sjúkrabílnum. Á meðan lá hjartaþeginn okkar opinn á skurðborðinu tengdur í hjarta og lungnavél. Við biðum úti í glugga og þegar sírenurnar nálguðust og við horfðum á læknana okkar stökkva út úr bílnum og þjóta upp með kæliboxið tóku hjörtun í okkur stelpunum held ég nokkur aukaslög af spenningi. Aðgerðin gekk fljótt og vel og adrenalínið hélt manni glaðvakandi og gapandi bak við maskann.

Eina helgina skelltum við stelpurnar okkur upp til Ítalíu að hitta Rocco vin hennar Kötu sem býr í Montescaglioso. Við fórum með honum, bróður hans og vinum þeirra til Matera og heimsóttum fallega smábæi í fjöllunum. Einn þeirra, draugabærinn, hafði verið byggður á ótryggri hæð svo 1976 var gefin yfirlýsing um að bærinn væri ótraustur og fólkið yrði að yfirgefa hann. Nú er hluti bæjarins algerlega hruninn. Það var undarlegt að standa á götunum sem ekki fyrir löngu voru fullar af fólki og hlusta á brak í hjörum tómra húsanna.

Ég kvaddi Sikiley bókstaflega með tárin í augunum. En ég er nokkuð viss um að ég eigi eftir að koma þangað aftur í framtíðinni.